Sur les chemins de Kéa

Όπως σας περιέγραψε και η Μαρία, η Κέα προσφέρετε για ξεκούραση, περισυλλογή αλλά και σας προδιαθέτει να περπατήσετε στα χαρτοσημασμένα μονοπάτια του νησιού και σε άλλα μέρη. Όταν θέλετε, να φτάσετε με τα πόδια σας σε μια κοντινή παραλία αλλά και για να επισκεφτείτε όμορφα εξωκκλήσια που δεσπόζουν σε κορυφές λόφων. Τέτοιες διαδρομές προσφέρουν ενδιαφέρον για να γνωρίσετε από κοντά τα φυτά και τα λουλούδια του νησιού, να δείτε στο φυσικό τους περιβάλλον τα κατσίκια που βόσκουν στα περιβόλια αλλά και στο τέλος της διαδρομής να ξεκουραστείτε και  να απολαύσετε την υπέροχη θέα.

Έτσι σκεφτήκαμε να κάνουμε και εμείς μια διαδρομή μέση στην φύση. Η Μαρία με ενδιαφέρον κοιτούσε δεξιά και αριστερά της διαδρομής που ακολουθούσαμε. Κάποια στιγμή την ακούω να λέει: αυτό το εκκλησάκι μου αρέσει, πάμε ;

Σταματήσαμε το αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε με τα πόδια. Στην αρχή ήταν ο δρόμος πέτρινος και στρωμένος με πλάκες . Ποιο κάτω όμως ήταν σε διαζώματα  πέτρινα όπως τα κατασκεύαζαν τα παλιά τα χρόνια. Δεξιά και αριστερά ψηλές πέτρινες μάντρες ,κλείνοντας μέσα τα περιβόλια.  Στην αρχή η διαδρομή ήταν λίγο κουραστική .  Μετά η κατάσταση άλλαξε  γιατί είχαμε κάθοδο. Συναντήσαμε πολλά δέντρα και λουλούδια στη διαδρομή μας. Σε κάποιο δέντρο βρήκαμε αμύγδαλα που ο ιδιοκτήτης  τους, ή τα είχε ξεχάσει ή δεν έκανε τον κόπο να τα μαζέψει. Έτσι μια που μπορούσα να τα φτάσω, πήρα μερικά από αυτά. Με μια πέτρα σπάσαμε τα αμύγδαλα. Ήταν αρκετά νόστιμα αλλά μικρά σε μέγεθος.

Συνεχίζοντας τον δρόμο μας, σε λίγη ώρα φτάσαμε στο μικρό και όμορφο εκκλησάκι. Ήταν αφιερωμένο στην τιμή της Παναγίας .

Un peu kitch la couleur des petits anges, mais pourquoi les anges ne seraient-ils pas verts?